Yemen Türküsü’nün Hikâyesi
1. Yemen Türküsü’nün Hikâyesi – “Gidenin Dönmediği Yer”
Yıl 1915…
Osmanlı’nın en uzak toprağı Yemen.
Anadolu’nun köylerinden toplanan gençler, nereye gittiklerini bile bilmeden yola çıkarıldı. “Devlet işi” dediler, “vatan borcu” dediler. Ama kimse Yemen’in sıcağını, susuzluğunu, hastalığını anlatmadı.
Mustafa da o askerlerden biriydi. Sivas’ın Zara ilçesinden. Anası Zeliha, onu uğurlarken kınasını yakamadı; “dönüşte yakarım” dedi. Mustafa, Yemen yolunda sıtmaya yakalandı. Ne kurşun gördü ne düşman; ama toprak onu aldı.
Köye sadece bir haber ulaştı:
“Yemen’de kaldı.”
Zeliha ana, her gün kapıya çıktı. Gelen geçen askerlere baktı. Kimine su verdi, kimine ekmek…
Ama Mustafa gelmedi.
Sonra bir gün, bir asker ağzından şu sözler döküldü:
“Yemen yolları çamur
Giden gelmiyor ne olur…”
Türkü böyle doğdu.
Bir annenin bekleyişinden, bir toprağın yuttuğu binlerce gençten.
